HotSpots Magazine
Adverteren op www.hotspotsmagazine.nl
Home HotSpots Magazine Fashion HotSpots Magazine beauty HotSpots Magazine Lifestyle HotSpots Magazine eten & uitgaan HotSpots Magazine Interviews HotSpots Magazine Columns HotSpots Magazine Gespot HotSpots Magazine Jij in hotspots HotSpots Magazine Winnen HotSpots Magazine adverteren
interviews HotSpots Magazine Ali B HotSpots Magazine Katja Romer - Schuurman HotSpots Magazine Ernst Daniel Smid HotSpots Magazine Ron Blaauw HotSpots Magazine Fred van Leer HotSpots Magazine Archief...
Volg ons op Twitter
HotSpots magazine
Carola Doornbos banner
HotSpots magazine
bij °C
Nilgun Yerli

Onbeperkt genieten

Nilgun Yerli

Hotspots editie 33

Tekst: Lilian van de Kamp
Fotografie: Govert de Roos

Als 10-jarig meisje verhuisde Nilgün Yerli vanuit Turkije naar Nederland. Kerst? Daar deden ze niet aan. Toch geniet zij hier tegenwoordig ieder jaar van. Over genieten gesproken, kunnen wij dat eigenlijk nog wel? Dat is wat Nilgün zich afvraagt in haar voorstelling Onbeperkt Genieten.

Waar kun jij zelf echt van genieten?

“Ik geniet zelf het meest van onverwachte ontmoetingen. Ontmoetingen die prikkelen tot nadenken, lachen. Ik was eens in een hotel en liep naar de lift. Daar stond een man te wachten. Er waren twee liften en de ene lift was er al. Dus ik zei: Meneer, u staat te wachten op iets dat er al is. Toen keek hij mij aan en zei: U heeft geen idee wat u met deze zin heeft gedaan. Het is the story of my life. Dit soort ontmoetingen worden helaas met de dag minder in ons land. We zitten in een wachtkamer bij de dokter meer met onze neus in een tijdschrift dan dat je interesse toont in elkaar.”

Niet iedereen zit daar toch op te wachten?
“Dat denk je. Het is de angst om iets te zeggen, omdat je al gaat invullen wat de ander denkt. Maar als je die angst weglaat en zegt wat je voelt, dan is het mooi. Daar kan je van genieten. We leven in een tijd dat genieten een werkwoord is geworden. Mensen zeggen: Hey, geniet ervan! Dan moet je dus genieten. Maar dat genotsgevoel moet je dan ook wel voelen. En er zijn mensen die dat niet voelen. Dan is het de vraag: waar ben je dat kwijtgeraakt? Waarom hebben anderhalf miljoen mensen antidepressiva nodig om te kunnen genieten? Het komt vooral omdat we ons minder om elkaar bekommeren. Dat is iets wat mij verdriet doet. Daar gaat mijn voorstelling over. Met een gulle lach.”

Is het glas bij jou altijd half vol?
“Ontzettend. Ik geniet van alles. Ik ben iemand die ook nooit chagrijnig is, want ik ben altijd blij en vrolijk. Ook al is het glas leeg, dan zie ik nog steeds dat het vol is. Niets is leeg in mijn leven. Waar ik niet tegen kan zijn mensen die zich zo druk maken en het leven zo serieus nemen dat het te zwaar wordt. Het leven is een grap en als je er niet om kunt lachen, dan heb je het niet begrepen. Je kunt je druk maken over later,  maar je weet niet eens of je morgen nog leeft!”

Een paar jaar geleden besloot je terug te gaan naar Turkije, maar nu ben je weer hier. Waarom?
“Mijn droom was altijd om in Carré te staan. In 2005 stond ik daar, maar ik merkte dat de weg naar mijn droom toe mooier was dan de droom zelf. Toen ik in Carré stond die avond, was het gevoel helemaal niet wat ik me had voorgesteld. Ik dacht als ik daar optreed, dan ben ik erkend. Maar wat ik dacht was: is dit het nou? Ik had een zoontje van een paar maanden en toen ik die avond thuiskwam, zag ik mijn zoontje in zijn slaap glimlachen. Toen dacht ik: dit is veel echter dan al die gebakken lucht en dat applaus als je presteert. Ik besloot te stoppen met theater. Mijn man woont in Turkije en toen ben ik met mijn zoontje bij mijn man gaan wonen. Dat heb ik drie jaar gedaan. Maar tegen die tijd miste ik ontzettend, hunkerend en vurig mijzelf en mijn theater. Toen ben ik vijf jaar geleden weer teruggekomen. En ik blijf, want ik ben verslaafd aan het theater.”

Is kerst iets dat jij van huis uit hebt meegekregen?

“Totaal niet, maar het is voor mij de allerheiligste feestdag van het jaar. Ik kan me mijn eerste kerst nog goed herinneren. Ik kwam op mijn tiende naar Nederland en ik had nog nooit van mijn leven een kerstboom gezien. Ik vond dat het mooiste wat er was: een boom met allemaal lichtjes, ballen en slingers. Ik wilde graag een kerstboom, maar mijn vader vond het bespottelijk. Er zou geen kerstboom komen. In de supermarkt was er een kerstman die heb ik een briefje gegeven met mijn wens: een kerstboom. Natuurlijk met mijn adres erbij, want ik wist wel dat die kerstman niet kon weten waar wij woonden. Ik vertelde dit aan mijn buurvrouw en die kreeg tranen in haar ogen. ‘Lieve schat, je bent het enige kind in dit land dat een kerstboom wenst…’ Toen was het kerst, we zaten aan het ontbijt met mijn ouders toen de deurbel ging. Daar stond een grote kerstboom, met daarachter onze buurvrouw. Mijn kerstwens was uitgekomen! Even later ging weer de deurbel en toen stond de kerstman uit de supermarkt ook met een kerstboom voor de deur. Sindsdien vier ik kerst met twee kerstbomen in huis.”

Bekijk online ons magazine!
HotSpots magazine
RedCard
HotSpots magazine