HotSpots Magazine
Adverteren op www.hotspotsmagazine.nl
Home HotSpots Magazine Fashion HotSpots Magazine beauty HotSpots Magazine Lifestyle HotSpots Magazine eten & uitgaan HotSpots Magazine Interviews HotSpots Magazine Columns HotSpots Magazine Gespot HotSpots Magazine Jij in hotspots HotSpots Magazine Winnen HotSpots Magazine adverteren
columns HotSpots Magazine Laura HotSpots Magazine Lotte HotSpots Magazine Mark HotSpots Magazine Minou HotSpots Magazine Monique
Volg ons op Twitter
HotSpots magazine
Carola Doornbos banner
HotSpots magazine
Vrijwel onbewolkt (zonnig/helder) Vrijwel onbewolkt (zonnig/helder) bij 21.6°C

Column Lotte

Einde

Hotspots editie 27

Er was eens een meisje. Ze had bruine krullen, was erg onhandig, liep vaak tegen dingen op of struikelde over haar eigen benen. Ze hield van boeken, films en theater, maar vooral van haar kat. Haar geheime gave was dat ze extreem goed was in Lingo. Met kerst zou ze al 7 jaar geen vlees hebben gegeten. Ze wilde graag gebarentaal leren. Anyway: het vreemde aan dit meisje was dat, ondanks dat ze al zo’n 16 jaar op deze aarde rondzwalkte, ze nog steeds stellig in sprookjes geloofde.

Ondanks dat de Boze Serieuze Wereld haar hersenen vol probeerde te stoppen met wetenschap, logica en het ‘echie’, het deed haar vrij weinig. Voor haar was diamant geen allotropieverschijningsvorm van koolstof, maar brokkeltjes uit de hemel gevallen ster. Wat er ook in haar biologie-boek stond, ze geloofde nog steeds dat de dieren in het bos achter haar rug om met elkaar de laatste roddels bespraken. Over Egbert de Egel die al vijf dagen een dor blaadje aan z’n kont heeft hangen en zo. En bovenal geloofde het meisje in magie.

Magie was voor haar niet alleen maar vliegende tapijten en getover, maar zat het overal. Soms beleefde ze wel drie Magische Momenten in drie dagen. Gister bijvoorbeeld, toen lag ze met haar rug in het gras en zag ze plots een dubbele regenboog, ook al was het kurkdroog. De dag daarvoor zat ze met vriendinnen ‘s avonds laat op het koude beton van de verlichte muziektent, en bedachten ze plannen die zo uitzonderlijk geweldig waren dat ze door een elfje persoonlijk ingefluisterd hadden moeten zijn. En de dag daarvoor ontmoette ze ergens in het bos Peter Pan. De echte, compleet met rood haar en groene broek.

Ze zag haar eigen leven ook als een sprookje. Weliswaar zonder evil grootmoeder of Repelsteeltje (al had ze met beiden regelmatig tête-à-tête’s in de Efteling), maar toch. Haar sprookje verdeelde ze in verschillende hoofdstukken. Er was het ‘Basisschool’-hoofdstuk, waarin ze zichzelf haar kriebelige handschrift aanleerde en zo’n slijmballerige prototype supernerd was die in de lunchpauze tekeningen voor haar juffen en meesters maakt. Het hoofdstuk ‘Korfbal’, ergens verstopt in een afgelegen, stoffig hoekje van haar hersenen. Het karakteristieke ‘Brugger’-hoofdstuk, compleet met beugel, grote rugtas en beschamende acties. Het hoofdstuk ‘Opa’. Aan elk hoofdstuk kwam, hoe mooi ze soms ook waren, een einde. Soms ongevraagd. Soms zeer welkom. Soms besloot ze het zelf af te sluiten, om verder te gaan.

Zo was er ook het hoofdstuk ‘Hotspots’. Als dertienjarig, onzeker en onervaren schrijfstertje zond het meisje wat van haar werk naar het blad toe. Wonder boven wonder werd haar gevraagd om voor een keertje een column te schrijven, en zo rolde ze langzaam maar zeker de redactie binnen. Voor het eerst deelde ze haar hersenspinsels met meer mensen dan alleen haar vrienden en familie. En dat was tof. Liep ze zomaar over straat, kwam iemand die ze niet kende naar haar toe om te zeggen dat hij of zij haar stukjes zo leuk vond. Kreeg ze ineens berichtjes van mensen op Facebook die, nou ja, idem dito. Aan haar moeder werd soms gevraagd of ‘zij nou de moeder van dat meisje van de Hotspots was’. Het was maf, maar cool. De Hotspots opende nieuwe deuren. Ze werd plots gevraagd om te jureren bij een gedichtenwedstrijd, en ze kreeg genoeg vertrouwen in zichzelf om een boek te schrijven. En elke keer dat ze haar schrijfseltjes zwart op wit zag staan, genoot ze daarvan.

Nu is het meisje dus al zestien. Drie jaar en heel wat schrijfervaring later. Inmiddels verdient ze elke maand centjes met schrijven en vliegen de deadlines haar om de oren. In plaats van louter voor de Veluwe, schrijft ze nu voor heel internettend Nederland. Het wordt dus langzaamaan tijd om ook aan dit hoofdstuk een einde te maken.

Dus rest haar nog te zeggen: dankuwel! Dank u voor elke keer dat u mijn stukje las, ik waardeer het zeer. Ik hoop dat ik u ooit aan het lachen heb weten te maken, want als dat zo is, dan ben ik heel tevreden. 

Einde.

Bekijk online ons magazine!
HotSpots magazine
RedCard
HotSpots magazine